Kiedy przedszkolanka zwróciła mi uwagę na to, że moje dziecko nie potrafi jeść przy stole, a w domu mój partner powiedział: "tak dłużej być nie może, musimy zwolnić", nie miałam pojęcia jak się do tego zabrać. Zaczęłam od kuchni.
Gotowanie jawiło mi się jako coś bardzo łatwego. Gotuję odkąd byłam małą dziewczynką. Na chybcika przygotowywałam zupę, jakieś danie drugie, często z pomocą różnego rodzaju "gotowców", bo wydawało mi się, że nie mam czasu na przygotowanie świeżej potrawy. Kupowałam sałatkę, wlewałam do szklanki np. gotowy czerwony barszczyk. Córka zjadała posiłki przy bajce. Partner głodny po pracy konsumował przed Teleexpressem. Ja w międzyczasie.
Niekiedy wystarczy zmienić złe nawyki żywieniowe, aby zmienić całe życie. Slow food jest ideą bardzo dzisiaj potrzebną. Zrzesza ludzi w organizację powołaną do życia w 1986, przez włoskiego krytyka kulinarnego Carlo Petriniego, który w ten sposób oprotestował modę na fast foody.
Nie trzeba jednak należeć do jakiejkolwiek organizacji, żeby dostrzec, że zwolnienie tempa jedzenia, odpowiednia oprawa posiłku i przyrządzenie go na bazie zdrowych, dobrze dobranych składników, może stanowić naszą receptę na spokój i szczęście.
Kupcie piękny stół, miejcie pod ręką dobre wino, postarajcie się o ciekawe przepisy (my korzystamy z pomysłów Macieja Kuronia, jako, że sami pomysłowi nie jesteśmy, ale im dalej w las, tym więcej drzew) i oczywiście obowiązkowo wymieniajcie się obowiązkami. Wasze samopoczucie, zdrowie i życie miłosne z pewnością dużo na tym zyska.
