Lata 20. XX wieku... angielskie salony ustępują miejsca zielonym przestrzeniom chińskiego miasteczka Mei-tan-fu. Ten orientalny teren, trawiony przez zarazę cholery, staje się paradoksalnie miejscem odrodzenia uczucia, które zdawałoby się, dawno wygasło między parą głównych bohaterów filmu „Malowany welon”.
Reżyser John Curran uczynił zdradę punktem wyjścia do dalszej historii. Oto bowiem dwoje ludzi bierze „ślub z rozsądku”. Kitty (Naomi Watts), młoda, nieco znudzona kobieta, w wyniku presji ze strony rodziny, godzi się na bycie żoną bakteriologia Waltera Fane’a (Edward Norton). Związek bez uczucia nie jest dla niej niczym ciekawym, w porównaniu z namiętnym romansem, który przeżywa w ramionach przyjaciela rodziny, Charliego Townsenda (Liev Schreiber). Walter po odkryciu sekretu żony, stawia jej ultimatum: albo wyjedzie z nim do Chin, albo dojdzie do rozwodu, niosącego ze sobą skandal.
Tak więc małżonkowie udają się w wyczerpującą podróż do obcego im miejsca, gdzie prym wiedzie śmierć. Jest to krok bezsprzecznie tragiczny, podyktowany chęcią wzięcia odwetu za niewierność, jak również bezsilnością i brakiem nadziei. Po przyjeździe na miejsce, Kitty i Walter - w oczekiwaniu na przewodników - siedzą w milczeniu, nie patrząc na siebie. Ona rozmyśla nad tym, co się wydarzyło, on pogrążony jest w lekturze. Deszczowa aura dodatkowo podkreśla zerwane więzi między parą i potęguje nastrój smutku.
Życie bohaterów płynie właśnie w takiej stonowanej, pastelowej kolorystyce. Małżonkowie, choć są ze sobą już od dwóch lat, poznają się na nowo. Niechętnie i mimowolnie, a także dzięki pomocy osób trzecich, zaczynają ze sobą rozmawiać i uczyć się siebie nawzajem. Zrozpaczona Kitty próbuje jeszcze nawiązać listowny kontakt z kochankiem, jednak uświadamiając sobie beznadziejność tego czynu, postanawia zaangażować się w życie lokalnej społeczności.
W klasztorze prowadzonym przez francuskie zakonnice, Kitty pomaga przy opiece nad noworodkami i kilkuletnimi dziewczynkami. Na korytarzu mija Waltera, który nieopodal prowadzi badania. W zgromadzeniu dochodzi do wymownej sceny, kiedy to Kitty gra na pianinie melodię, którą Walter usłyszał przy pierwszym ich spotkaniu. Muzyka na krótką chwilę sprawia, że w mężu odżywają dawne uczucia oraz podziw dla ukochanej.
Jednak prawdziwy przełomowy moment w relacjach między parą następuje w chwili, gdy Walter rusza na ratunek Kitty, atakowanej przez rozwścieczony tłum miejscowej ludności,. Dystans dzielący Fane’ów zostaje przełamany, a dawne winy odchodzą w niepamięć. Niczym w romantycznym dramacie, uczucie okazuje się najważniejszą wartością, ratując zdawałoby się, umierający związek i nowe życie, które wkrótce przyjdzie na świat. Swoiste katharsis, jakiemu poddali się bohaterowie, umacnia ich nawzajem. Przeżyte doświadczenie jest gorzką lekcją, z której wyciągają naukę, iż – jak stwierdza Walter – „Niemądrze byłoby doszukiwać się walorów, których nigdy nie posiadaliśmy”.
W czołówce filmu pojawiają się zdjęcia usychających kwiatów, które zamykają swoje kielichy; falują one na tle zwiewnej tkaniny, delikatnego welonu. Owe ozdobne rośliny mają niebagatelne znaczenie; powracają bowiem w scenach w kwiaciarni. Kitty nie widzi sensu kupowania żywych ozdób, które i tak „zwiędną w ciągu tygodnia”. Jednak w końcowej scenie za namową syna, wybiera kilka róż. W tej pozornie błahej scenie kryje się metaforyczne przesłanie filmu: egzystencja trwa zaledwie chwilę i dlatego warto celebrować wszystkie piękne momenty.
Reżyser w finale „Malowanego welonu” zawiera przesłanie, iż miłość może przezwyciężyć wszystko: nie tylko zdradę, ale również to, co ostateczne i nieuchronne. Ta melodramatyczna historia urzeka nie tylko wspaniałymi zdjęciami autorstwa Stuarta Dryburgh’a, ale również nastrojową muzyką Alexandre’a Desplata.
